Bevil's profileKI-ADI OTHONEPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 27 อ่านะม่ายมีไรทัมเลยมานั่งระบายความในใจสักหน่อย เพราะเล่นไฮไฟไม่มีที่เขียนระบายความในใจ ทุกวันนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเปลี่ยนไปยังไงไม่รู้ แต่ก็ไม่หนักหัวใครอยู่แล้ว ช่วงนี้เสียตังบานเลย ค่าใช้จ่ายเยอะแยะมากมายจนไม่กล้าบอกพ่อ แต่ก็จะพยายามขอส่วนหนึ่งและก็ออกเองดีกว่า เหอะๆๆ อดข้าวดีกว่า
เมื่อวันศุกร์ไปตีแบดมาอย่างมันส์ เลย ขอบคุณเมทเราที่ไปตีเป็นเพื่อน และก็ไปกินประตู 2 กันต่อ เอร็ดอร่อยกันไปเลย และก็ซื้อเค้กมานั่งกิน อ้วนซะเลย จากนั้นก็ไปดูลาดเลา ที่ค่ายเยาว์ ว่ามีเด็กๆน่ารักๆไหม หุหุ เมทเราก็ไปสันกันซะสนุกเลย แบบว่าวันศุกร์วันนั้น นี่หนังสือหนังหาไม่ได้อ่านแบบว่าขอชิวก่อน และก็กลับมาดูหนังต่อ ถึงตี2 กว่าๆ แมร่งโคตะระ ไร้สาระเลย เด๋วอาทิตย์หน้านี้คงไม่แล้ว พอก่อน
นี่ก็ต้องไปฝึกงานอีก ตอนปิดเทอม ก็ดีไปหาประสบการณ์ดีกว่า
ฝากถึงเมิงคนนั้น ว่าถ้าอยากจะไปจากชีวิตกรูนัหนาก็เชิญเลย ไม่เคยห้ามและรั้งไว้ จะทามไรก็ไปทามไกลๆเห็นแล้วมันกระดากลูกกะตา ไม่ต้องส่งเสียงให้ได้ยินเพราะฟังแล้วเหมือนเสียงจากนรก January 26 เบื่อภาพของฉันและเธอ ทุกสิ่งที่เธอให้ฉัน
ที่ ที่เรานั้นเดินไปด้วยกัน ปล่อยให้เป็นอดีตใส่กล่องวางทิ้งไว้ ทำเป็นลืมมันไปแต่ทำไมไม่ดีขึ้นเลย เพราะแค่เพียงหลับตา ก็เห็นภาพเธออยู่อย่างนั้น ยังไม่มีซักคืน ที่ฉันจะลืมว่ายังคงรักใคร หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราว ก็ยังพอจะลืมเธอได้ แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา ต่อให้พยายามสักเท่าไร แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที จะทำไงให้ตื่น จากคืนที่ฉันฝัน ว่า..ยังมีเธอ ทั้งที่ความจริง..ไม่มี เพราะแค่เพียงหลับตา ก็เห็นภาพเธออยู่อย่างนั้น ยังไม่มีซักคืน ที่ฉันจะลืม ว่ายังคงรักใคร หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราว ก็ยังพอจะลืมเธอได้ แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา ต่อให้พยายามสักเท่าไร แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราวก็ยังพอจะลืมเธอได้ แต่ฉันใช้หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา ต่อให้พยายามสักเท่าไร แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบๆกายไป อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที จะทำอย่างไรถึงจะลืมเธอ ได้เสียที ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ ชีวิต ช่างทุกร์ทรมาน ทามไมถึงไปรู้สึกอย่างนั้นกับเขาได้เรามันก็อีแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีความสำคัญ เบื่อชีวิตอย่างรุนแรง ไม่อยากติดต่อกะใครแล้ว เมื่อไหร่จะเรียนจบวะ โคตรอยากกลับบ้านเลย อยากจบเร็วๆ อยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ ขอเถอะใครก็ตามที่อยากจะไป จากที่นี่โปรดไปให้ไกลๆ เพราะไม่อยากเห็นหน้าเมิงอีก January 12 มาอีกแร้วหวัดดี และแล้วก็มาทักทายอีกจนได้ แม้จะไม่มีใครมาอ่านมาเม้มก็ตาม แต่ขอระบายความในใจสักหน่อย นี่ก็ล่วงเวลามาเกือบ หนึ่งปี เต็มที่เรามาเรียนมหิดล มีไรต่างๆสั่งสอนเรามากมาย ทั้งการเรียน การดำรงชีวิตที่ต้องช่วยเหลือตัวเอง เราได้คุยกับเพื่อนหลายๆคน เค้าบอกเราในหลายเรื่อง บางคนไม่บอกเราก็ไม่ได้ว่าอะไร มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ทำให้เราได้ประสบการณ์และข้อคิดต่างๆ มากมายว่า ชีวิตเราทุกคนไม่แน่นอน ไม่มีใครจะอยู่กับเราได้ตลอดไป เกิดมาก็คนเดียว ตายก็ตายคนเดียว ฉะนั้นใครที่อกหักจากแฟนอ่ะ อยากบอกว่าที่เมิงพร่ำบอกว่า จะอยู่ด้วยกานตลอดไป คิดหรอว่ามานเป็นเรื่องจริง และจะทำได้ ไม่มีทางหรอก และสำหรับคนที่รักเค้าข้างเดียวอ่ะเราได้ฟังเรื่องนี้มาจากเพื่อนคนหนึ่ง เราแทบจะอ้วกแตกว่ะ แบบว่ามันยิ่งกว่าละครโสโครก เน่าๆเรื่องหนึ่ง เราบอกเค้าว่าจงเลิกคิดซะเถอะ เค้าก็บอกว่าไม่อยากหนีความรู้สึกตัวเอง เราว่าเมิงอ่ะโง่ป่าววะ ไม่เข้าใจเจรงๆ หรือว่าตรูเป็นพวกไม่มี ศิลปะทางนี้อ่ะจึงไม่เข้าใจ แต่ช่างเหอะ มานไม่ใช่ชีวิตเรา เราไม่ต้องไปเสือกเรื่องของเค้าหรอก
เออ และก็อยากบอกว่าเราอยู่นี่เราเหงามากเลย โดยเฉพาะวันเสาร์ อาทิตย์นะ ส่วนวันจันทร์ถึงศุกร์ก็อยู่ได้เพราะได้เจอเพื่อน และเจอเมทเราที่รัก มานก็น่าคิดนะยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ยิ่งต้องเปลี่ยนความคิดและทัศนคติเดิมๆๆ ไม่มีใครหรอกที่จะจริงจังและเป็นเพื่อนกะเราได้ตลอดไปหรอกเพราะท้ายที่สุดก็ต้องแยกย้ายกันไปคนละทางอยู่ดี และถ้าเมิงคนนั้นจะด่าจะเซ็งเรานะ เชิญเลย แต่ขอบจัยที่เมื่อก่อนไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนเรา จากนนี้ไปขอบอกว่า เกิดชาติหน้าอย่าได้มาเจอกกนเลย เพราะเราไม่คิดจะทำบุญร่วมชาติกะเมิงอยู่แร้วว January 04 เพื่อนๆหลังจากที่ไปตายซากอยู่นานก็มาอัพ เรื่องใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์บ้างซะทีซึ่งอาจไม่จำเป็นเพราะไม่มีใครมานั่งอ่านแต่มันได้ระบายอารมณ์ วันเวลาผ่านไปจะขึ้นปี 2 แระ เรียนแบบโหห พระเจ้า ไม่เคยอ่านหนังสือเยอะเท่านี้ สุดบรรยายเจรงๆ สอบแต่ละทีนอนไม่เคยต่ำกว่าตี2 ก่อนอาทิตย์ใกล้สอบนอน ตี4 ตี5 แมร่ง ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะลำบากขนาดนี้ เราอยากบอกเพื่อนๆว่าตามธรรมดาของชีวิตไม่มีอะไรได้มาอย่างง่ายๆโดยไม่ได้ทำอะไร สิ่งสวยหรูจะมีได้ก็ต้องแลกมาอย่างเลือดตาแทบกระเด็น เพื่อนบางคนอาจรู้สาเหตุของตัวเองก็นำไปปรับใช้ แก้ไข แต่เราก็อยากบอกว่า เรารู้สึกพอใจและดีใจที่เกิดมาเป็นคนแบบนี้ ไม่ร่ำรวยนักหนา ไม่สบายจนเกินไปในตอนเด็กๆ อยากขอบคุณพ่อกับแม่ที่สอนสั่งให้หนูลำบาก เมื่อก่อนพ่อเราจะชอบว่ากล่าว จนเราอ่า แอบนินทาลับหลัง เมื่อก่อนพ่อห้ามนอนสายเกิน7.30 และก็ห้ามดูละครทุกเรื่อง สั่งย้ำมากมายจนเรากลายเป็นพวกดูละครไม่เป็นพี่เช่าหนังมาก็ดูแต่หนัง และก็หลายๆเรื่อง ทำให้เรามีความอดทน และอยากต่อสู้ต่อไป บางครั้งเราเห็นความเหนื่อยยากลำบากของพ่อแล้วก็ทำให้เราสู้ขึ้นมาได้ หรือบางทีเรามาไกลเพื่อมาเรียนมหิดล ดังนั้นความพยายามที่จะคว้าปริญญาและสู้จนหยดสุดท้ายก็อาจมีขึ้นในใจของเรา ก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าอย่างไร เราจะทำให้สำเร็จ และต่อไปก็จะกลับบ้านทดแทนคุณพ่อและแม่ตลอดไป ส่วนอีกเรื่องหนึงขอบคุณที่ฟ้าประทานหน้าตาที่ดูไม่ค่อยได้ให้เราเพราะ มานเป็นอาวุธไม่มีใครเข้ามาสนใจ ซึ่งดีมากๆๆ และทำให้เราไม่ใจแตกออกนอกลู่นอกทาง และก็อีกอย่างหนึ่งทำให้เราไม่คิดที่จะรักสวยรักงาม แต่งเติมเสริมแต่ง เพราะจะทำให้เสียเวลาในการเรียนและอ่านหนังสืออย่างมาก ทั้งนี้ต่อไปก็ขอเป็นโสด รักษาสัตว์มีสัตว์เป็นเพื่อนดีกว่า และอยู่กับพ่อและแม่ตลอดไป |
|
|
